Mijn verhaal....

Soms verandert het leven in één moment voorgoed.

Er zijn momenten in je leven waarop alles wat vanzelfsprekend leek, ineens verdwijnt. Voor mij was dat het moment waarop ik hoorde dat mijn zoontje van 2 jaar ernstig ziek was. Het begon met vage klachten. Vermoeidheid, wat vaker ziek, dingen die je als ouder eerst nog probeert te verklaren. Maar ergens voel je het ook: dit klopt niet. En dan komt het moment waarop je die onzekerheid moet inruilen voor een waarheid die je nooit had willen horen.

De diagnose kwam hard binnen. Woorden als acute leukemie veranderde meteen alles. Niet alleen voor mijn zoontje, maar voor het hele gezin. De toekomst waar je nog zo gewoon mee bezig was, de alledaagse dingen hadden ineens geen prioriteit meer. 

Vanaf dat moment stapten we een wereld in waar je niet voor kiest, dagen die in elkaar overvloeiden, gesprekken met artsen, behandelingen, wachten, hopen en ondertussen proberen om er te zijn voor je kind, die zelf niet begrijpt waarom zijn wereld ineens zo anders is geworden. Uiteindelijk hebben we daar niet alleen tijd doorgebracht maar geleefd, anderhalf jaar lang werd het ziekenhuis ons leven, niet af en toe niet tijdelijk, maar echt: wonen tussen witte muren, piepende monitoren, infusen, gesprekken die je nooit meer vergeet, een kamer die alles werd, woonkamer, wachtkamer en ook een plek waar je even niet meer wist hoe je moest ademen.

Tijdens zijn behandelingen gebeurde er iets in mij wat ik nooit eerder zo sterk heb gevoeld. Het was alsof er een oerkracht naar boven kwam, iets heel dierbaars en tegelijk heel primitiefs: ik zou er alles aan doen om hem hier doorheen te krijgen om hem uiteindelijk weer mee naar huis te nemen!
Ik ben me in die periode gaan verdiepen in wat ik zelf kon betekenen naast alles wat medisch gebeurde. Niet als vervanging, maar als houvast voor mij als moeder. Iets waarin ik mijn liefde en aanwezigheid kon blijven geven, op een andere manier.
Ik ben hem onder andere voetreflexbehandelingen gaan geven en zachte vormen van energetische lichaamsmassage, momenten van aanraking en rust, in een wereld die vooral draaide om spanning, wachten en onzekerheid.

En toen kwam de zwaarste periode

Mijn zoontje raakte in coma en kwam te liggen op Kinder-IC in Utrecht. Alles wat daarvoor al onwerkelijk was, werd nog stiller, nog harder.
De artsen zetten alles in wat mogelijk was. De maximale medicatie en behandelingen maar zijn toestand bleef verslechteren.
Op een gegeven moment kregen we te horen dat hij nog 48 uur had, als er geen verbetering kwam zou hij worden overgebracht naar het Erasmus MC om daar aangesloten te worden op een hart- en longmachine.

Die woorden veranderen iets in je, je hoort ze, maar ze landen niet meteen, 48 uur.... een grens die je als ouder niet kunt bevatten, niet kunt accepteren en niet kunt wegduwen. Alles in mij zei dat ik niet mocht opgeven, niet één seconde.
In die kamer stond de wereld stil, maar van binnen ging alles tegelijk door, angst, liefde, hoop, wanhoop, alles zonder volgorde maar alles tegelijk.

Wat ik nooit zal vergeten is dat mijn rol als moeder ook ruimte kreeg in het ziekenhuis. De artsen en verpleegkundigen stonden ernaast, hielden zijn waardes in de gaten en zagen alles wat er medisch gebeurde, maar zij gaven mij ook de ruimte om er te zijn zoals ik er kon zijn.
Vanuit die positie ben ik hem blijven ondersteunen met mijn handen, aandacht en mijn energie, in de vorm van voetreflex en andere zachte, energetische behandelingen. De artsen en verpleegkundige zagen dat hij positief daarop reageerde, voor mij voelde dat niet als “zomaar iets doen”, maar als een manier om nog dichter bij hem te blijven in een situatie waarin zoveel buiten onze controle lag. 

Mijn liefdevolle aanwezigheid en diepe verbinding met mijn zoon in een zeer intens en medisch zwaar traject hebben mijn kijk op aanraking, nabijheid en energetische ondersteuning blijvend veranderd. Die ervaring heeft mij er uiteindelijk toe gebracht om mij verder te verdiepen, in 2024 heb ik de specialisatie baby-kind voetreflex afgerond, omdat ik uit mijn eigen leven heb ervaren hoe belangrijk aanraking, rust en energetische aandacht kunnen zijn in de ondersteuning van een kind — vooral in kwetsbare periodes.

Anderhalf jaar in het ziekenhuis laat sporen na die je niet uitwist. Niets voelt daarna nog hetzelfde, maar het heeft ook iets heel kostbaars gegeven, ik vond een deel van mezelf dat ik daarvoor niet kende, een diepere laag, een kracht die niet voortkomt uit denken, maar uit voelen en uit onvoorwaardelijke liefde.

Maar het allermooiste, ik heb mijn zoontje weer mee naar huis kunnen nemen!